1 июл. 2011 г.

იქ ხარ შენ, იქ ვარ მე.

წყვილები ერთმანეთს ემსგავსებიანო. მე შენ ? ან შენ მე? არა. არ გამოვა. ან ძალიან ძლიერი ხარ შენ, ან ძალიან ჯიუტი ვარ მე. ან პირიქით ( რაც სულ ერთია (?) ).
რა მინდა გკითხო... ბავშვობის ლექსში ბიჭებში მოიპოვებოდა 17 ბაყაყი, 9 მატლი, 34 ლურსმანი, 25 ქვა და მრავალი სხვა უხეში საგანი. გოგოებში მოიპოვებოდა 23 ტკბილი ორცხობილა, 4 ფუნთუშა, 18 კექსი და მრავალი სხვა ტკბილი და სასიამოვნო საგანი.

არ არის ეს ნამდვილი ბუნება. ბიჭებში დევს წვიმა. გოგოებში ქარი. მე კიდევ ვფიქრობ რომ ქარშიც კი გამიწვიმდება აზრი. აზრები. უაზრო აზრები.



შენ ხარ სხვა. მე არ დამემსგავსები. ცუდია ეს? დავრჩებით ჩვენ თუ გავქრებით ჩვენ და დავრჩებით შენ და მე ?



------------------------------------------------------------------------------------

დამიჯერე

ხო, კი ... დამიჯერე მე. მარტო მე ? არა. მაგრამ მეც დამიჯერე. მე ვიცი და მაშინ ვამბობ. რომ არ ვიცი მაშინ ვცდილობ ჩავატარო დაზვერვა. ვუშვებ სანადიროს სმენას, ყნოსვას... რაც გამაჩნია იმას.



რატომ არ უჯერებენ ქალებს? იტყუებიანო. რატომ იტყუებიან? აიძულეს. ვინ აიძულა? სამყარომ (?). ნუთუ... ?
quod me nutrit me destruit

ჯდება ეს შიში ვითარცა პატარა ენერგო არსება. ლარვა ჰქვია. სხვანაირად პარანოია და გრძელდება ცხოვრება ახალი ჯავშანტექნიკით და ახალი ზედმეტად გადატვირთული მექანიზმებით.
თუ მე ტყუილი მკვებავს ტყუილივე გამანადგურებს.
სიმართლე ვიცი ანადგურებს. რომ მკვებავს ისიც ვიცი.
( დამთავრდა პირველი ნაწილი ანუ პროლოგი ანუ ფარდა ჩაიწია ანუ ველოდებით... )



---------------------
( მეორე ნაწილი, ანუ ფარდა იწევა, ანუ სინათლე ჩააქრეს ( როგორც იქნა! ), და ველოდებით... )
---------------------

მინდა თუ არა დავარწმუნო სხვა ვინმე ჩემს სიმართლეში? ხშირად ვფიქრობ ამაზე. ადამიანის სულიერი წონა თუ უტოლდება ჩემს დამოკიდებულებას მხოლოდ მაშინ. თუ კი ის ვინმე მნიშვნელოვანია - კი.

მაგრამ იმ ადამიანს თუ არ სჯერა როგორც არ უნდა ვმღეროდე და ვცეკვავდე და ვუხსნიდე ? ... რა უნდა ვქნა , როგორ ?

---------------------
( უფფ დამღალეთ უკვე, ნუ ფარდა იქეთ , აქეთ. მორჩეს რა ეს მესამე ნაწილიც )
---------------------

სიშიშვლე რომელიც არ უნდა იყოს ინტიმური. არ ? არა. ვერ. ვერ იქნება ის სიშიშვლე ინტიმური, როდესაც შენ ამბობ : მე მტკივა : და არავის სჯერა. შენ ამბობ: ის სულელია : და არავის სჯერა. შენ რასაც არ უნდა ამბობდე , იმდენად ძლიერ ასხივებ , რომ ეს "რადიაციული" ფონი თიშავს ტვინებს ( სულებს ხომ არ თიშავს ? ). სხვანაირად კიდევ არ შეუძლიათ ჩარჩოებიდან ამოსვლა და მიღება .

და მერე გამოიტან ყველაფერს რაც გაქვს და დადიხარ შიშველი. მაგრამ მარტო შენ იცი რომ არაფერს მალავ.





------------------------
მორალი : დროზე დაიძინე, შვილო.

2 мая 2011 г.

წარსადგენი წარმოუდგენლობა.




ვფანტაზიორობ და ვიგონებ სიტუაციებს. აი ამ სურათს რომ ვუყურებ ... ამბერების ქრონიკებში ცეცხლის ბილიკი მახსენდება. აქ მკვდარია ის ცეცხლი. უკიდეგანო სივრცეა. კოცონთან 2-3 ადამიანი რომც იჯდეს მაინც მარტოობა და სასოწარკვეთილება დარჩებათ. მე დამრჩა რამე?


1 мая 2011 г.

insecure

მერამდენედ გაფუჭბული ნაძერწი თოჯინა, მერამდენედ გადაგდებული სურვილი, მერამდენედ დაბრუნებული და განულებული თავი. ადრე თმას იჭრიდნენ. ცოტა გვიან თავს იკლავდნენ. კიდევ უფრო გვიან... ხვალ იქნება გვიან. უკვე არის გვიან. ფეხი უნდა მოიჭრას თუ კი ლპება. ხელიც უნდა მოიჭრას თუ კი ლპება. დრომ დამაცადოს და ჩემი ხათრით უკან წამოიწიოს ან ჩაირტყას რამე და დაავიწყდეს ჩემი არსებობა .

8 мар. 2011 г.

წვიმს


ისევ ვზივარ ყუთში. ისევ მიმაქვს ჩემი თავი სხვა ოთახში, სხვა სახლში, სხვა ადამიანებთან. სხვა ცხოვრებაში გამაქვს ჩემი თავი ჩემს ყუთში. ლოკოკინა ვარ ? თითქმის. ხელებს და ფეხებს გამოვყოფ, დავეხმარები ვინმეს, ვიტკენ რამეს და ისევ უკან ვბრუნდები. მიმაქვს. სულაც არ არის მძიმე უბრალოდ ყუთში მხოლოდ ხმებია. მე კი არ გავცემ ამ ხმებს, მე ჩუმად ვარ უკვე დიდი ხანია. ჩემს თავში ჩნდება ხოლმე და პირს რომ ვაღებ თევზივით რაღაცა ანათებს შიგნიდან.

გამოცანა # 37.
კაფეში სხედან. მაგიდა მრგვალია და სკამიც საკმაოდ კომფორტული. უცნაური ადამიანი გადის და სადღაც 14 წუთში ხდება ახალი რამ.ფეთქვება დატოვებული ბომბი, სხეული იხევა, სისხლი დარჩენილ იატაკზეა...

კითხვა:
სხეულის რომელ ნაწილს მიემაგრება და შემდეგ სამგზავროდ გაემზადება სული?

პასუხი: საჭიროა პასუხი ?





7 мар. 2011 г.

ქაოსის მიწა საშვილოსნოს ფერებშია შესრულებული.

და მაინც... რა საინტერესოა ქალი. ფორმა, იდეა როგორც პატარა თესლი ჩაენერგება და იმდენ ლათენტურ რესურსს გააღვიძებს , რომ გაიზრდება ყველანაირი შედეგის ალბათობა. ქაოსის მიწა ალბათ საშვილოსნოს ფერებშია შესრულებული. ეს ენერგიის მოძრაობა რომელიც მიწასაც ცად გადააქცევს ზუსტად ქალებშია.

გამახსენეს Enigma. არც ვაქცევდი ყურადღებას ლათინურ ტექსტს. აი ამას :



Ne irascaris Domine,
ne ultra memineris iniquitatis:
ecce civitas Sancti facta est deserta:
Sion deserta facta est:
Ierusalem desolata est:
domus sanctificationis tuae et gloriae tuae

ლოცვა ყოფილა.

შემდეგ გამახსენდა ჩემი ლათინური ენის სახელმძღვანელო . ძველი წიგნი, მშრალი და სამწუხაროდ თხელი.
შემდეგი და საბოლოო აკკორდი კი ისევ ბულგაკოვს ეკუთვნის ( საიდან სად ამას ჰქვია :D )

საუკეთესო ეკრანიზაციაა.

6 мар. 2011 г.

მაიმუნი

გავაგრძელებ.

ხშირად იდეაც მომიფრინდებოდა, სიტყვებსაც დავალაგებდი მაგრამ მაინც უშედეგოდ. არ ვწერდი.
ერთ ღამესაც მოვიდა ფრაზა: მაიმუნი ჩვილივით ჩაგეხუტებოდი, ხელებს და ფეხებს მოგახვევდი.
განვავრცე, ვიფიქრე. ამას არ გავაკეთებდი დაცვა რომ მომეპოვებინა. სიჩუმე რომ გამეგო უფრო.

ასე უკეთ გავიგებდი სიჩუმეს.


----
განწყობა ფორ ზი მომენტ. დღეს 5 მარტია. ამ დღეს პროკოფიევი და სტალინი გარდაიცვალნენ.
პს. უნდა ვნახო თუ როგორ ვწერ. რუსულად ვწერ გამართულად აი ქართულში ეჭვი მეპარება.


8 сент. 2010 г.

რამე თუ...

რამოდენიმე კვირის უკან, მაშინ როდესაც ნორმალურ ადამიანებს სძინავთ, მე მოვინდომე რადიოს მოსმენა. ჩემს ნაომარ მობილურში ვიპოვე რადიო და დავიწყე ძებნა... რადიო ”მუზა”... ოჰ... საყვირი. არ ვიცოდი მე რომ საყვირი მომწონდა ასე ძალიან.
და რადიო ”უცნობი”. ეთნიკური მუსიკა იყო. კერძოდ კი აზიური. კერძოდ კი ინდური. და რატომ გამახსენდა დღეს...
მეძინა და ნუ მორიგ მისტიურ სიზმარში ( აბა სხვანაირებს, ანუ უბრალოდ სიზმრებს მე არ ვხედავ )მე არაბულად ვამბობდი სპელლს ( მომკალით და არ მახსოვს ეს სიტყვა ქართულად ). შინაარსობრივად... მომსდევდნენ . არა მოგვსდევდნენ და ნუ მე როგორც მარადისეული დაცვა უნდა გამეკეთებინა რაღაც ( აა ჰო მოგვსდევდნენ ორნი. აი ლიბანში ან სადმე ავღანეთში შრეკი რომ იყოს, ოგრი ანუ , მასეთმა რაღაცამ მოინდომა ჩვენი სიკვდილი ). და... არ მოვკალი. მე ვთქვი, მკაფიოდ მესმოდა სიტყვები მაგრამ არ ვიცოდი მნიშველობა, შემდეგ ხელით მიწას დავარტყდი და პირველს ფეხები აებლანდა ისე თითქოს უჩინარი ბაწარი დაეხვია. დაიბნა ის არსება, წაიქცა. შემდეგ მეორეს იგივე ჩავუტარე.
პს. იგივე სიზმარში მე ღრუბლებს ვატრიალებდი, თან ეს მოხდა იმის შემდეგ რაც მე გავთვითცნობიერე რომ ეს სიზმარი იყო. მომილოცეთ ისევ lucid dreaming.




---
მე მოვედი. მე ვიქნები. ნორჩი ლენინოსანი ვიქნები ჩემი თავისა. რეტროსპექტივა მიჩვენებს რომ ვისწავლე რაღაცა. ცოტაა მაგრამ...
ძალავნებურად ვაკეთებ ასანას. აი ”ხე” ჰქვია, თუ არ ვცდები.
ხომ ვიცოდი, რომ თავისით დავიწყებდი... მოვა როგორც წყალი, როგორც იცვლება და კვდება ყველაფერი.





----

20 мая 2010 г.

იყო და არა , ვიყავი და არა. არა ვარ. ვარ?

თვითონაც მიკვირს. რამდენი ხანია ვერ მოვედი აქ. ისე მგონია ეს სერვერი გასტანს წლები და მე, თუ კი ვიქნები ცოცხალი, წავიკითხავ ამას. თუმცა უმნიშვნელოა.

ისევ სიზმრები. უცნაური კვლავ. ისევ მე. სულელი კვლავ.

ვიპოვე ჩემი ბავშვობის კოშმარი. უფროსწორედ მივამსგავსე. ასეთი იყო: კანს რომ ვიძრობდი, კანის ქვეშ იყო ბოსტნეული და რაღაც ნივთები. მეშინოდა.



------------------------
ციხეში ყოფნისას ადამიანს აქვს ფიქრის საშუალება. ან არა აქვს? არც კი ვიცი ვცდები თუ არა. მე ვარ ციხეში და ის მოქმედება რომელსაც ვატარებ 24/7 ფიქრს არარ ჰგავს. სუნთქვაა.

მე აქ ვარ აი ამას ვხედავ...




ისე ,,, როგორი უცნაური რამეა შეუსაბამობა. აიძულებს ადამიანს გახდეს მაზოქისტი ან ასწავლის მოთმინებას.
მე იძულებული ვარ თუ ვსწავლობ?

8 мар. 2010 г.

განათლება



ვფიქრობ ყველაზე კარგი წამალია. სტრესის. განათლება, ცოდნის შეძენა. იმდენად უშნოდ შემიძლია ავღწერო:
შენ ზიხარ ცარიელ ოთახში. დიდი ოთახია ერთი ფანჯარა აქვს, ერთი შემოსასცლელი. იატაკი პარკეტის აი კუთხეკუთხეკუთხე რომ გამოდის ისეთი მოზაიკით აწყობილი. განათება დღის ოღონდ არც ძალიან კაშკაშა მზეა და არც ღამდება. საშუალოა. ზიხარ შუაში და შემოდის ვიღაცა შემოაქვს რაღაცა და გილაგებს ამ რაღაცაზ ფეხებთან. შენ ზიხარ იატაკზე. არ ცივა. ხალიჩა არ არის საჭირო და საამისოდ არც მოსულხარ.
ეს რაღაცა აიღე , ეს წიგნია, ეს ფურცელია, ეს ქაღალდია, ეს სურათია, ეს ალბომია, ეს ნივთია. გადაისვი ტანზე, შეჭამე რამოდენიმე ფურცელი, შუბლზე გადაისვი, თვალებზე გიდევს კიდევ მერომელიღაცა ფურცელი და უკვე რომ მორჩი კიდევ შემოაქვს ვირაცას ახალი რაღაცა. იგივეს აკეთებ. გშია ეს მოძრაობა. გინდა ეს მოძრაობა რომ გამეროდეს და ნელნელა გროვდება და შენ იკარგები და ყველაზე საინტერესოა რომ შენ ეს მოგწონს.
მორჩა ოთახი. გახვალ ქუჩაში. გრძელი ხელები გაქვს. ყველაფერს ეხები. ნივთებს, პრიალა ქვას, ტანსაცმელს, ადამიანებს. ადამიანები ამას არ გრძნობენ მაგრამ შენ ეხები მათ და სწავლობ , იძენ. მიდიხარ, მოძრაობ. სველი მიწა. გახსოვს? კი ამიერიდან ეს მიწა ამ დღის გახსოვს. ქარი, მტვერი, განათება. დაიმახსოვრე? კი ამიერიდან შენს უჯრაში დევს ეს სურათიც. თვალები რომ დახუჭო ლოყებით დაიმახსოვრებ ქარს.
სწავლობ. მანამ ქუჩაში მიდიხარ იმ წიგნების ფურცლები გაგახსენდება.
მე მახსოვს... რა მახსოვს? თურმე დოსტოევსკი იყო საშინლად გარყვნილი. ყველა გარყვნილს შეუძლია იყოს დოსტოევსკი? ტალეირანი იყო გაიძვერა და უნამუსო. დარწმუნებული იყავი რომ ყველა გაიძვერა ვერ იქნება ისეთივე ნიჭიერი თავისივე დარგში როგორც ტალეირანი...

უი რას ვამბობდი? მე და შენ ხომ ქუჩაში ვართ და ფანრებს ვუყურებთ და მე ეს მახსოვს. შენ ეს ისწავლე.


------------------------------
სტრესის დროს ქალებს სჭირდებათ ნახშირწყლები. ბევრი. ბეევრი. ჩემი დაქალი ჭამს ფუნთუშას. ჩემი დაქალი ჭამს ეკლერს. ჩემი დაქალი ჭამს ნამცხვარს. მე მიყვარს ჩემი დაქალი და მე არაფერს ვეტყვი.
რატომ ?

მე რომ ცუდად ვარ მე ვკითხულობ და ამიერიდან მეცოდინება: სტრესის დროს ქალებს სჭირდებათ ნახშირწყლები. ვარ მე უკეთ? არ ვიცი. თავი მავიწყდება. ეგ ვიცი. ჩემი, შენი. ამოვიტან ჩემს ფურცლებს და ახალს დავტოვებ. იმაზე რაც ამოვიტანე მე ვარ. მე ვიქნები სადრაც და ჩემში იქნება ცოდნა მაგრამ მე არ ვიქნები.
დავუმალავ და დავუვიწყებ ჩემს თავს ჩემს ფურცლებს და ჩემზე ცოდნას მანამ მოვა დრო.



4 мар. 2010 г.

Understanding

of myself...
Turn off the lights. Open window and let the cold wind take off your mind and soul.
It will help.

26 янв. 2010 г.

another lesson

ვისწავლე. რა ვისწავლე? არ ვიცი, მაგრამ ვიცი რომ ვისწავლე რაღაც. ეს დარჩენილი საჭმელი თეფშზე, ეს საცოდავი ხის სახლი... ჩემი დიდი ვეშაფები მინდა, ჩემი ცისფერი წყალი მინდა...
Да...стервой быть меня не научили,
И я не знаю правила игры.
Как видно, мне неправильно внушили,
Что люди искренними быть должны.
Я не умею ожиданьем мучить,
Скрывать и лгать, презрительно смотреть,
И не могу я подходящий случай
Использовать, чтоб выгоду иметь.
Я говорю "скучаю", если грустно,
"Люблю", когда моя душа поет.
Мне недоступно женское искусство
С лукавством говорить наоборот.
Я не умею обижать напрасно,
Капризничать, ругаться и кричать,
Завидовать и злиться ежечасно,
Еще я не умею предавать...

ბანალური ავტობიოგრაფია. ძალიან საჩემოა. ზედმეტად მე ვარ.
ჩემი რბოლა წყალზე, თითქოს აჩქარებული ქრისტე ვარ, თითქოს ძაღლზე ვზივარ, თითქოს წყლის ალქაჯი ვარ...


whale by *mintyy on deviantART

არ მეშინია, არ განვიცდი. რატომ ?

სხვა მიდევს გულში, ქარი ისმის თავში, ზეგ ( რატომ ? ) დავიწყებ იმას... ( ვის? რას? )


-----------
ჩემი მედიტაცია ხშირად არის დაკავშირებული წყალთან.
ზოგჯერ ონკანი, ზოგჯერ შხაპი და ვქრები და ვჩნდები და ვითიშები.



მახსენდება ის რაც უნდა მახსოვდეს, რაც შეიძლება მახსოვდეს და რაც უკეთესია რომ დავივიწყო.

ბავშვობა მახსენდება. შემოდგომა. ხო ჩემი ბავშვობა შემოდგომას ჰგავს. თბილი, დაღლილი და ზამთრის მოლოდინში მყოფი.



შემდეგ კი ვიზრდებოდი და სამყაროში ვიხედებოდი... ის ყორანიც დამყვებოდა. მასწავლიდა. მე მჯეროდა. მასწავლა, დაბერდა, გაფრინდა.



არავინ გამოუგზავნია იმის მერე...

ეხლა კი...



მარტო ვარ. სულ მივრბოდი, სულ ვმოძრაობდი... ეხლაც. მარტო ვარ. ტყეა, ბნელეთი. არ მეშინია უბრალოდ ისმის ჩემი შიშველი ფეხების ხმა. სიზმარში არაცდროს მაცვია ფეხსაცმელი.
ნესტი, მიწა, მე მიყურებენ მაგრამ არ ბედავენ მიახლოვებას. ცხოველები ადამიანების თვალებით ( თუ ადამიანები ცხოველების სულებით ? ). მე მისმენენ, ჩემს გულისცემას, ჩემს ნაბიჯებს , შემს სუნთქვას. მე კვლავ მივდივარ, მივრბივარ... რას ვნახავ ? არ ვიცი. სად მივალ ? არ ვიცი.

მაგრამ მე ვიცი რომ მივალ.




11 янв. 2010 г.

ვიქექები



აქტიური თვითმკვლელობა იქნება მაშინ როდესაც ჩამოალაგებ აბებს, კარგ გალესილ დანებს, მოამზადებ თოკს და თავისთავად სადმე სახურავზე. მაგრამ წყალში რომ იძირები და ფიქრობ რაღაცაზე არ ისვენებ. ასე ვარ. გააზრებული სიარული ძილში, წყალქვეშა ლუნატიზმი.


არ ვიცი რატომ მაგრამ ასეთი მზადყოფნაში ვინმე ჩემს გვერდით. ან უბრალოდ ცალკედ ან მე მელოდება ან მიცავს. ჩემი ქალები, ჩემი კაცები, ჩემი მეგობრები, ჩემი სულის ნამცეცები... მიყვარხართ.


ამაზე უნდა/შეიძლება დავდიოდე, ხელით ვეხებოდე, ვქმნიდე მაგრამ არ ვიცი რა უფრო მომეწონებოდა... ვიძირებოდე და ეს იყოს ჩემი ჭერი თუ ზემოდან თითებიდან მიწვეთავდეს ამ ფერებით...


ამას რომ ვუყურებ ზურგი ისვენებს. მხრები, კუნთები საერთოდ ვისვენებ... ნდობა მაკლია მე. არავის ვენდობი ეხლა მივხვდი. ზეკგბშნიკი.


ეს კიდევ ნაკლებად ტკივილი ვიდრე სიტყვა და მისი უკუგება. მე მინდა ვთქვა და ვყვირი თუმცა უკვე აზრი არა აქვს. სიტყვა როგორც ჩემი ძალის დაკარგვა, ინფორმაციის ფლანგვა და მაინც მე გავაგრძელებ საუბარს.


აქ კი თვალებს გავაღებ ცოტახანში და ავდგები...





First show

პირველად ჩემს ცხოვრებაში სიზმარში ვნახე რვაფეხა. წყალი იყო ჭუჭყიანი ( ეგ სავარაუდოდ ცუდია ანუ კლასიკური მიდგომით გაურკვეველი ემოციების მანიშნებელია და არაკლასიკური მიდგომით ეწ ჭუჭყიანი ასტრალის მანიშნებელია ) .

Octopus by ~Apple-In on deviantART

გამახსენდა ეს სიმღერა...



Moon by ~ooOIndreOoo on deviantART

7 янв. 2010 г.

ჩემი

ახალი წელი დღეს დადგა? თუ ვერ შევამჩნიე და უფრო ადრე? არა და მნიშვნელობა არა აქვს.
საბოლოოდ დავრწმუნდი რომ ქალი თუ კაცი ჩემთვის სულ ერთია ვინ. არც ბი ვარ არც ა ვარ. უბრალოდ ადამიანის შიგთავსი მიზიდავს ყველაზე მეტად და გარეკანს რამეს მოვუფიქრებთ.
განეშა. სპილღმერთი თუ ღმერთსპილო :)

Om Ganesha by ~sandeep-m on deviantART
концептуальный слоник на счастье :) აი სპილოს რა უნდა ვთხოვო მე ეხლა? არა და ამათ ტვინი რომ აქვთ და იდეაში სულ ძენ რეჟიმში რომ ცხოვრობენ ( ნუ გულისცემიდან გამომდინარე).

ამისრულებს რო ? :)

პს. მიყვარს მე ეს სპილო :). და არა მარტო ეს.

14 дек. 2009 г.

My squeeze day

Squeeze... Harder, harder... Now smell...

ამას ჰქვია ტაკოს რომ ათამაშებ მერე სიტყვა გეჭიროს/ ვამაყობ ჩემით. არ ვიცი უხაროდათ სენსეების მოსწავლეებს ცემის მერე რომ გაუძლეს მაგრამ ეს სიცოცხლე ყველაზე დაუნდობელი სენსეი ყოფილა და მეც უკვე ყველაზე ფეხებზემკიდია მოსწავლე ვარ.
ჩემი მეგობრის ხელების თვალთვალით დავმშვიდდი. მოსმენით დავმშვიდდი. და ეს მოძრაობა squeeze შემრჩა. ძლიერი ხელები აქვს მას. ასეთი ქალების ხელების ძალა მე და ეს სურათებიც უმმმ კარგად დამამახსოვრებენ ამ დღეს.




---------------


ჩემი დიდი ქალი :). წაიკითხავ, არა...
ძალიან მიყვარს.

Hug by *stressedjenny on deviantART



პს. ავტობუსის მძღოლმა ვაშლი მაჩუქა. დღევანდელი დღის final accord ი იყო ფანტასტიური... к чему бы это ?

Luck Of The Apple by ~Bruisesforbullets on deviantART

16 нояб. 2009 г.

მე არ

მე
არ
ვიღებავ თმას
ვეწევი
მიყვარს ტანსაცმელი
მიყვარს შოფინგი
მიყვარს ვარდისფერი
ვიღებავ ტუჩებს
ვკეკლუცობ
ვცეკვავ :(
ვცელქობ
ვპატიობ ჩემს თავს
ვტირი საჭირო მომენტებში
ფულით ვარჩევ ადამიანს
ვგიჟდები სისუფთავეზე :(
პატივს ვცემ ჩემს თავს...


ნეტა ”ვიმკურნალებ” და გავხდები ქალი. დადიან ქალები, ცხოვრობენ...
ან არ გავაკეთებ ამას. ვიყო ავად. ავი. ვიყო. ვარ.
როგორიც ვარ.
ყველაზე სასიამოვნოა ის რომ ვიქნები ახალი კიდევ მრავალბევრხშირჯერ.


Spirit Of Freedom by *ZiiZii-RocK on deviantART

ამ სურათთან დაკავშირებით კი...

Freedom by ~RestlessNights on deviantART

თუ კი ეს ის პეპელაა რომელსაც ესიზმრება ეს სამყარო და ფილოსოფოსი, მაშინ ეს იმ ფილოსოფოსის ხელია რომელსაც ესიზმრება ეს პეპელა.
ან კიდევ ეს პეპელა ვარ მე... იცვლება პეპელა ხშირად...

A butterfly by `AquaSixio on deviantART


---------------------

change by =snarto on deviantART

13 нояб. 2009 г.

ტრიალი

I choose not to choose life. I choose something else.








მუქი იასამნისფერი. მელნის არა. ტრიალი მინდა, ბევრი უაზრო ლაპარაკი, თავს გადავწევ უკან და ვიყვირებ ცოტას. აი ასე ... აააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააა


DIsCo by ~Esmaice on deviantART

Screaming Mantis by ~Temenigru on deviantART

მარტო უნდა იცეკვო. იმდენს იცეკვებ სანამ არ გაგეცვითება კანი. იცეკვებ, იტრიალებ, იცეკვებ, იტრიალებ სანამ არ გაიცვითება ხორცი და შენ კვლავ ტრიალებ ტრიალებ...
სანამ არ დარჩება ძვალი, სანამ არ დარჩები შენ. სანამ არ დავრჩები მე, არ მოვრჩები მე, არ დავიწყებ მე. სანამ დაგელოდები. დამელოდები...
ვიტრიალებ.


რა გამომივა. არ გამომივა. მე გამოვალ.
დამიჯდებიან ქალები. დიდი ქალები. ცამდე ასული ტანი, მიწამდე მისული ფეხი, თავი კი მთვარეს მეზობელია. თეთრი პერანგები და ზედ ჭრელი კაბები. შავი ქალები. რბილი და ძლიერი ხელებით. დაღვრიან სისხლს და ამომკვებავენ. მე ვიქნები ფერწერა. მე მომხატავენ. მე ვიქნები ფანქარი და ჩემი სისხლი იქნება მელანი.
სახეზე დავიხატავ ბედს. ხელებზე ამოვიტვიფრავ ძალას და მკერდზე შევინახავ გულს. სხვის გულს, ჩემს გულს.



dancing by ~nea-na on deviantART


Nubian Goddess by ~moorienz on deviantART

12 нояб. 2009 г.

დღეს მხოლოდ დავწერ

დღეს ხო... ეხლა მინდა ვწერო. ხელებზე. ცივი მაქვს ეხლა ხელები. მგონია რომ მივარდება ხელებიდან მშრალი ყვითელი ფოთლები ბევრი ძალიან ბევრი. აივანზე ვდგავარ და ვხედავ ამ ფოთლებს. იქეთ შორს რა ხდება იმას ვერ ვხედავ. ეს ფრიალი ჰაერში და ხმა. თითქოს ჩუმი მაგრამ მხოლოდ ეს ხმა ისმის და ქარი. ეს ყველაფერი ჩემს თავშია. მარტო ოთახში რომ ვიყო ცოტახნით მაინც და ნისლი შემოვიდოდა და მზე ერთდროულად რა იქნებოდა. ნესტიანი სიცხე თუ მზიანი ბინდი? რობოტს არ ვგავარ, არა ( ო პუნკტუაციავ მაპატიე ). იმდენად შიგნით მიმდინარეობს განვითარება. არც ვიძაბები ადრინდელივით : დავრბოდი, ვწიოდი, ვკიოდი. უბრალოდ ვარსებობ.
სახეზე გადავისმევ ხელებს თითქოს თმა მომხვდა ლოყებზე და კიდევ ზურგზე მინდა ვიწვე.
უი მართლა ჰგავს სიკვდილს. სომნამბულა ვარ და ორპირი და მატყუარა. ეხლა უკვე ჩემს თავს აღარ ვატყუებ. თქვენ დარჩით...
მე კიდევ ვივლი და კუდში ჩემი სიზმრები გაივლიან...
მანქანით მოგზაურობისას ერთფეროვანი პეიზაჟია. აჰა ეხლაა ეს პეიზაჟი. მე არ ვზივარ საჭესთან მაგრამ ეს არაფერს ნიშნავს მანქანაც დამთავრდება ოდესმე. მე კი ჩემით გავივლი მერე.
ყველაზე საოცარი ის არის რომ ამ ”მერე”საც არ ველოდები. მიხარია? არ ვიცი გავიზარდე არა გავზარდე ჩემი თავი.
აი ესე მინა ჩამოვუშვი დაბლა ვიხედები ხელებზე თავი დავდევი და უბრალოდ ვიხედები იქეთ სადღაც... ცა ჭუჭყიანი ფერისაა, მზე შორს, ბალახი უკვე ყვითელი. მე ვარ ჩუმად.
მე არ ველოდები უკვე.
უბრალოდ ვარსებობ.